Verslag Vilvoorde – Bert Van Bogaert

Vilvoorde – 9 juli

Vandaag nodigde de zon ons uit om nog eens een recreatief triatlonneke mee te pikken in Vilvoorde. Het BK had ik links laten liggen, aangezien ik hier wat te weinig power voor zou hebben. Maar dan konden we de beentjes eens testen in de recreatieve sprint. Door werken rondom Brussel waren we iets later dan gepland aangekomen en liet ik het losrijden voor wat het was. Het was uiteraard toch maar een recreatieve wedstrijd, voor een specifiek plaats gingen we toch niet gaan.
De watertemperatuur bleek 24.1°C, no – wetsuitswim dus. Met een man of 120 vertrokken we voor 2 rondjes van 250m, organisatorisch niet de beste beslissing want na één rondje begonnen we stilaan al aan het dubbelen van de laatste atleten… Als 8ste kwam ik uit het water geklauterd en voelde onmiddellijk op weg naar de wisselzone dat de loopbenen lekker zaten. Maar eerst moest er nog gefietst worden. Al na 1km liep ik in een groepje van 3 tegen mijn fysieke beperkingen aan, 43km/u kan mijn lichaam blijkbaar niet meer zo goed verteren.  Ik moest me dus wat laten uitzakken naar het achtervolgende 2-hoofdige groepje van H16 jarigen. Aan een comfortabel tempo van zo’n 35 à 37 km/u gemiddeld lieten we het rubber over het asfalt glijden. Iedereen deed zijn deel van het kopwerk tot halverwege de 20km… Iedere deelnemer met een beetje parcourskennis wist dat bij het uitgaan van het middelste rondpunt er opgelet moest worden voor een putje. Als 2de in de groep, wou ik na het rondpunt vlot overnemen om zo het tempo hoog te houden.  Ik opteerde voor een strakke binnen-binnen-binnen en rechts van het putje te duiken. Mijn voorligger koos voor het iets ruimere en rustigere bochtenwerk met links van het putje te rijden, om nadien zichzelf aan de rechterkant te zetten. Jammer genoeg lagen onze snelheden iets verder uit elkaar dan voorzien en al helemaal toen de kopfietser besloot de benen stil te houden en zich rechts te zetten. Zo raakte mijn voorwiel ruim zijn achterwiel en maakte ik kennis met het asfalt. Mijn achterligger kon me niet meer ontwijken en viel mee tegen de vlakte. De kennismaking was van het hardere kaliber, waardoor ik een te hechten snede in de kin had… Exit Bert
Het was weer leuk om eens een triatlonnetje te doen, maar jammer genoeg werd ik wederom hard met de neus (of beter kin) op de feiten gedrukt dat ik te weinig zwem en fiets. Het korte stukje lopen naar de wisselzone geeft me wel vertrouwen dat het lopen stilaan op niveau komt.