Verslag Xterra Namen – Sam Van Gerwen

Op zaterdag 8 juni trok ik naar Namen op er deel te nemen aan de Xterra. Dat is een mondiaal triathlon circuit dat zich specialiseert off-road triatlons. De editie van België stond al geruime tijd op mijn verlanglijstje. Er wordt in de wedstrijd 1500m gezwommen in de Maas, 38Km kilometer gefietst en 10 km gelopen op en rond de citadel van Namen. Een prachtige omgeving om dit evenement te organiseren.
Aangezien dit toch wel een specifieke discipline binnen triatlon is heb ik mij mentaal en fysiek voorbereidt door een week voor de wedstrijd een vierdaagse MTB-tocht van 415 km dwars door België te fietsen.

In de ochtend van 8 juni trok ik dan voor een solo trip naar Namen. Gezien de verre afstand en het internationale deelnemersveld had ik geen supporters noch kende ik een andere deelnemer. Het grootste nadeel hieraan was dat ik zelf met al mijn spullen op het stuur van mijn fiets naar de top van de citadel mocht. Een pittige klim op kasseien van een kilometer lang.
Daarna kon ik dan wel lekker naar de start en T1 bollen. Het weer was die dag nog al wisselvallig met buien en harde windstoten. Bij het klaarzetten van mijn spullen in T1 werden alle fietsen op een gegeven moment twee plaatsen naar links geblazen. Aangezien alle helmen, schoenen, nummers en ander materiaal ook in het rond vlogen, besloot ik maar op veilig te spelen en al mijn spullen in een zak te steken.

Vervolgen de start van het zwemmen, met wetsuit uiteraard. Eerst moesten alle Age groupers al 10 minuten op temperatuur komen in het frisse water van de Maas. Ondertussen werden alle profs rustig voorgesteld en hun start zou ook enkele minuten voor de onze plaats zou vinden.
Voor de zwemproef moest er 1500 meter afgelegd worden rond het eiland Vas-T’y-Frotte. Aangezien de Maas een rivier is en er op een rivier meestal stroming staat, zwom ik zoals de theorie voorschrijft aan de kant van de oever tegen de stroom in en in het midden van de rivier met de stroom mee.  Jammer genoeg volgden er maar weinig anderen de theorie. Na 500 meter viel mijn rechteroog plots op een boei die enkele tientallen meters links van mij lag. Uit angst voor een DSQ besloot ik toch maar enkele meters om te zwemmen. Langs mij zag ik toch heel wat waaghalzen de bocht serieus afsnijden. Aangezien het de eerste keer was dat ik dit seizoen buiten zwom, legde ik naar mijn gevoel een goede zwemproef af. Tot ik in T1 aankwam en deze wel heel verlaten leek. Hier begon alreeds te dagen dat er weinig pannenkoeken tussen de bijna 600 deelnemers zaten. Uiteindelijk zette ik met bijna 30 minuten de 332ste zwemtijd neer.

In T1 ging alles, zoals verwacht, veel trager dan normaal, doordat je de routine mist van het wisselen met je gebruikelijke materiaal. Bovendien moest ik nu alles uit een zak plukken. Hierna komt de MTB proef. Hier keek ik het meest naar uit. Eerst een korte aanloop naar de voet van de citadel en dan 1km klimmen tot boven. Een kolfje naar mijn hand want hier stormde ik de vele groepen deelnemers voorbij. Boven volgden er dan nog twee lussen van 18 km. Hierin waren alle MTB elementen opgenomen: Klimmen, technisch afdalen, trappen, modder, rotsen en alle mogelijke combinaties hiermee. Met 1000 hoogtemeters kan dit een pittig parcours genoemd worden. Jammer genoeg waren er ook heel wat nadelen. Zeker in de eerste ronde was het parcours duidelijk niet gemaakt om 600 deelnemers tegelijk op los te laten. Op bepaalde momenten stond ik letterlijk gevangen in de massa aan te schuiven in een file om verder te kunnen omdat de weg niet breed genoeg was. Ook kon ik enkele technische klims en afdalingen te voet afleggen omdat plots iedereen voor jou in de remmen gaat en afstapt. Gelukkig was de zon inmiddels wel goed beginnen schijnen. Zoals de traditie in Xterra wil, ben ik ook enkele keren tegen de grond gegaan. De laatste keer reed ik in een technische afdaling recht de afgrond in. Gelukkig zonder erg. Vergeleken met de gemiddelde Xterra deelnemer blijf ik toch nog altijd een patat op een MTB. Het technische aspect van MTB is zoals wel vaker gebleken, niet mijn sterkste kant. Ik heb ik mij verder wel 2 uur en 22 minuten rot geamuseerd. Ik was inmiddels al een beetje opgeschoven naar plaats 320.

Toen ik In T2 aankwam waren mijn beste cartouches inmiddels wel op. Toch stonden er nog een laatste trailrun van 10Km op het programma. Ook hier waren er weer 400 hoogtemeters te overbruggen. De hellingen oplopen, dat ging inmiddels niet meer. Blijkbaar was dat niet zo abnormaal. Op een enkeling na, zag ik iedereen rond mij dit ook doen. Het zou dus eerder een uitputtingsslag worden tot het einde. Dat bleek voor mij nog goed uit te vallen. Ik zette, tegen mijn eigen verwachting in, nog de 278ste looptijd en steeg daarmee naar plaats 301. Uiteindelijk deed ik 4 uur op de hele wedstrijd.

Ben ik daarmee tevreden? Helemaal niet, de winnaar was inmiddels als 75 minuten binnen. Sneller zwemmen op uit de greep van de massa te blijven is dus wat we vandaag hebben geleerd. Toch heb ik mij hard geamuseerd en laat dat toch maar het belangrijkste zijn.