Verslag Wuustwezel – Bert Van Bogaert

Wuustwezel – 12 augustus

Afgelopen weekend stond Wuustwezel helemaal in het teken van het triatlon. Zaterdag was er voor elk wat wils met een trio-triatlon, kidsrun, kindertriatlon en de 1/8ste sprinttriatlon. Zondag waren de toppers paraat voor een ETU wedstrijd. Ik mocht van start gaan in de 1/8ste triatlon op zaterdagavond.
Ik kreeg nummertje 10 van de 270 deelnemende atleten. Ons vader zegt altijd: “zie da ge voor uwe nummer eindigt”. Hoewel ik er niet veel vertrouwen in had, was mijn doel voor die dag gezet. De gebruikelijke wedstrijdroutine werd een keer aangevuld met het insmeren van de benen met een ‘power’-teststaaltje dat ik nog ergens achteraan in de kast had gevonden. Eerder hopend dat mijn wetsuit hierdoor gemakkelijk zou uitgaan, dan dat de benen sneller zouden gaan. Dit jaar was er geen waterkanon om de startlijn in het zwemmen aan te duiden. Wat ik ergens wel jammer vond, nu hing er zo’n blauw touwtje boven je hoofd te dartelen en de gebruikelijke tirade van de scheidsrechter met onder meer “achter de lijn” en “iedereen achteruit”. Na het startschot trok ik de motor op gang en ging mijn V2 op een gezapig tempo de 800m afhaspelen. Halverwege de afstand moesten we nog enkele vrouwelijke collega’s ontwijken, daar dat zij 6 minuten eerder waren gestart. Wijselijk was ik 2 meter meer naar links gaan zwemmen, zodat ik mijn tempo niet moest laten zaken. Eens uit het water, glipte ik nog net tussen 2 vrouwen door om dan richting de smalle weg van de wisselzone te lopen.
Met een vlotte wissel sprong ik met mijn 2 voeten rechtstreeks in de schoenen, iets wat ik sinds de triatlon van Geel systematisch met succes toepas. Als eerste van 4 atleten zaten mijn schoenen vast en kon de inhaalrace beginnen. Er werd stevig gefietst, zo konden we telkens enkele voorliggende atleten oprapen en groeide onze groep beetje bij beetje. Net na 1 ronden was onze groep 18 benen sterk. Hoewel sterk…, niet veel nadien trok Geert Lauryssen in de aanval en konden er 14 benen volgen en waren de mijne te plat om het gat van 20 à 30m te dichten. Maar ik gaf niet af in de hoop dat ze bij één van de bochten toch even in de remmen zouden gaan en ik de aansluiting opnieuw kon maken. Bij het kantelpunt van de wind kon ik mij opnieuw bij de groep vervoegen en was het wind mee richting de wisselzone: tijd om te recuperen voor de afsluitende 5K.
Met onze groep reden we de T2 binnen en tot mijn verbazing stond daar nog geen enkele fiets. Ik zat dus bij de kop van de wedstrijd, nog nooit meegemaakt… Als 3de vertrokken mijn voeten aan een schroeiend tempo de loopproef, mijn hoofd zou wat later volgen om de benen aan te manen tot kalmte en nog wat over te houden voor ronde 2. De 2de versnelling zou er jammer genoeg niet meer komen en zo kon ik de 5K uitlopen in een tijd van 17min14s. Met dit degelijk loopnummer werd ik dan knap 5de in een totale tijd van 58min08s, maar liefst 2 min sneller dan het jaar voordien.
Over het algemeen ben ik dus zeer tevreden van de wedstrijd, zeker met de beperkte trainingsarbeid van het afgelopen jaar. De laatste weken zit hier beterschap in en hopelijk trekken we deze goede lijn door naar Mechelen voor de seizoen afsluiter. Of zou het misschien toch aan dat crèmeke hebben gelegen?