Verslag Viersel/Balen – Sam Van Gerwen

Viersel/Balen – augustus

Op 3 september trok ik naar Balen, voor mijn grootste doel van dit seizoen. Het vervolledigen van mijn eerste ¼-triathlon. Tevens mijn laatste wedstrijd deze zomer. Vooraf had ik verteld dat ik de wedstrijd gewoon wou uitdoen, uiteraard zonder een slecht figuur te slaan. Ik zat vooral met angst voor het zwemmen en de duur van de wedstrijd. Er moest een afstand van 1500m gezwommen worden. Dubbel zo lang als ik in wedstrijd ooit al gedaan had. Een generale repetitie in de Lilse bergen had al wel aangetoond dat het moest lukken. Maar toch… Zou ik ook de gehele afstand aankunnen en hoe moet ik dan indelen? Een wedstrijd die langer dan twee uur duurt heb ik nog maar enkele malen gedaan. Ik voelde mij net een student die over mocht naar de grote school.
Graag had ik de week voordien al de ¼ van Viersel meegedaan. Maar  in de 1/8-wedstrijd  van Viersel ik het jaar voordien, in mijn eerste seizoen, mijn beste resultaat had neergezet. Ik wou dan ook graag deze wedstrijd terug meedoen om te zien welke progressie ik in een jaar gemaakt heb. Mijn eindtijd was dit jaar 5 minuten sneller. Dat is een stevige hap. Ik had mij voorgenomen om eens door te zetten in het zwemmen en deed er (met wetsuit) maar liefst 4 minuten minder lang over. Over 500m is dat toch een progressie waar ik trots op ben, ook al is het met wetsuit gezwommen. Ik hoop dat deze weg zich dan ook verder zet. In de wisselzones had ik ook meer dan een volle minuut winst gemaakt ten op zichtte van een jaar voordien. Maar daar stopte het dan jammer genoeg. Het fietsen deed ik zelfs trager, maar dat hoop ik nog enigszins op de wind te kunnen steken. De loopprestatie was nagenoeg gelijk. Viersel had dus niet helemaal gebracht wat ik verwacht had, namelijk alle puzzelstukken laten samenvallen en mezelf op alle vlakken overstijgen. Jammer, aangezien ik op trainingen voelde dat de conditie goed was, alles zeer vlot ging en ik me nog nooit zo sterk gevoeld heb. Na Viersel ben ik dan ook al maar aan de decompressie begonnen. In Balen zou de eindtijd toch minder belang hebben.
In Balen stond ik daarom toch wel enigszins ontspannen aan de start, klaar om nog een keer te genieten van de wedstrijd. Ik besloot om rustig te starten met zwemmen. Bij het keerpunt voelde ik wel dat het goed ging en besloot het tempo wat op te trekken, waardoor ik een flinke inhaalbeweging maakte. Achteraf blijkt dat ik op de 1500m mijn hoogste gemiddelde snelheid ooit in een wedstrijd  gehaald heb, al gaat het maar om een verbetering van 1sec/100m. Ook tijdens het fietsen ging alles plots verbazend vlot. Op de 40km fietsen, was ik nog nooit zo snel in een stayer wedstrijd. Op het lange rechte stuk langs het kanaal, twee versnellingen hoger schakelen en knallen onder het motto “pijn is fijn”. Hoewel het frustrerend was om te vaak een tijdrit bolide langs links te zien passeren.
Ik had vooraf gepland om net voor het inrijden van de T2 nog een gelleke te nemen. Bij het innemen glipte dat echte plots uit mijn handen, waardoor ik 3 seconden de kluts kwijt was. Wat er dan weer voor zorgde dat ik mijn schoenen uit vergat te doen op de fiets en met mijn fietsschoenen de wissel in kon lopen. Toch stom dat ik nog elke wedstrijd op zo’n manier tijd enkele seconden tijd verlies. In de toekomst moet ik meer leren mijn focus te behouden in onverwachte situaties.
Het lopen tenslotte, begon goed maar veranderde langzaam in een marteltocht. Ik was er domweg van uit gegaan dat ik zonder problemen ook wel 10km zonder sokken zou kunnen lopen. Na 4km begonnen mijn voeten echter wat branderig aan te voelen. Er begon iets in mij te dagen dat iemand me ooit gezegd heeft talk in de loopschoenen te doen. Na 6km voelde het alsof ik op blote voeten over een grindpad ging, na 8km alsof iemand met een schuur papier mijn voetzolen aan het bewerken was en bij aankomst leek het of ik met die afgeschuurde voeten in een BBQ moest gaan staan. Ik had een paar keer aan opgeven gedacht, maar ik haalde me steeds voor de geest dat het de laatste wedstrijd was en daarom moest uitlopen. Het tempo dat ik liep, ging ongeveer omgekeerd evenredig met de hoeveelheid pijn die ik voelde. Uiteindelijk liep nog 40 minuten over de 10km, die er eigenlijk geen 10Km waren. Maar de kaars was wel volledig opgebrand bij het overschrijden van de finish.
Over deze wedstrijd was ik dus echt tevreden. Plots vielen dus alle puzzelstukken wel samen. Ik had mezelf overtroffen in het fietsen en het zwemmen. Nog goed kunnen opschuiven bij het lopen en had bovendien de wedstrijd nagenoeg perfect ingedeeld. Ligt een ¼-triathlon me dan beter of was het beginnergeluk? Ik begrijp niet dat het in Balen lukte en een week voordien niet. Wie het mij kan uitleggen, mag gerust eens langskomen. Jammer dat dit goede gevoel zich niet vertaalde in een goede plaats in de uitslag. Ik probeer telkens bij de 20% besten in de wedstrijd te eindigen. Hier haalde ik slechts een 42ste plek op 98 deelnemers. Bij de grote zal het wel moeilijker zijn, neem ik dan maar aan. Om te besluiten kan ik zeggen dat een geslaagde kennismaking was en er zullen zeker nog ¼ wedstrijden volgen. Maar nu eerst genieten van wat verdiende vakantie.