Verslag Trille – Weekend

Cache-Coeur – November 2017

Jaarlijks maken we met de leden van onze familiale club een weekend uitstap naar het gezellige stulpje Cache Coeur in Harzé. Terug te vinden op het tinternet. Deze keer waren we met 10 van onze aller aantrekkelijkste mannelijke leden. De één al wat knapperen beschikbaarder dan de andere. Niels (ter beschikking via tinder), Sam, Lander, Mario, Nico, Steven, Erik, Hein, Jeroen en Jan. Ons aller boegbeeld/oprichter Nick had om begrijpelijke redenen (grote ommekeer in zijn leven 🙂 voor de eerste keer forfait gegeven. 
Zoals gebruikelijk reden we vrijdag in de vroege namiddag al richting dardennen. Daar gekomen werd onmiddellijk de sauna aangestoken waar ik mijn zweet des aanschijns liet, terwijl de echte sportmannen Nico en Lander een toertje gingen lopen. Stilaan druppelden dan de overige testosteronbommetjes de woning binnen zodat de onnozele praat en niet voor publicatie vatbare verhalen een aanvang namen. Ondertussen werd er in de keuken door de meest verantwoordelijken van ons (change dat die er ook bij waren) lekkere spaghetti bolognaise gemaakt. Het moet niet altijd draadjesvlees en checrout zijn hé Nick. 😉 Toen als laatste ook Erik binnen viel na het thuis nuttigen van een vermoedelijk héél speciaal vispannetje waren we voltallig. Op een schappelijk uur zat iedereen in zijn nestje, er volgde immers een zware trainingsdag.
Voor het ontbijt stond een vetloopje op het menu, terwijl Hein de meisjes van de lokale bakker ging begroeten met zijn mega bestelling. Tegen dat we ons 3 kwartiertjes heuveltjes in de benen hadden stond ons ontbijt al mooi klaar met een teleurgestelde Hein. De dames van de bakker waren nergens te bespeuren. Merci nog aan onze topchef van dienst, Jeroen voor het lekkere spek met eieren. Zou hij dat thuis ook doen? Hier blijft er ook vaag ne tip ivm ijsblokjes hangen, droog geserveerd aan het ontbijt. Merci Niels al denk ik niet dat die snel uitgetest zal worden ten huize Smellekes :-).

Na het ontbijt was het racen, om ter eerste voor de stoof, ter opwarming van de komende fietstocht. Een deel van onze bende ging per koersfiets en enkele nog echtere atleten vervoegden hen per MTB om later met die MTB het bos in te duiken voor een extra lange training van van een kleine 4u. Nadien gingen deze afgetrainden nog een toertje lopen. Tiens van waar zouden ze die kathedraal van een lijf halen?  Wij, de gematigden, kozen rechtstreeks voor het bos alwaar we vergeefs op zoek gingen naar de pijlen van de gele toer. Die pijlen verloren we al vrij snel waarna we dan maar besloten om de beter gekende blauwe toer te beploeteren. Ploeteren inderdaad. Het bos lag er nog redelijk bij als je vlot door de modder en diepe plassen kan fietsen. Bovenop de modder stonden ook enkele pittige klimmetjes op het menu die toch wel flink in mijn stekkebeentjes kropen. Na een goeie 3uur kwamen we als onherkenbare modderduivels terug aan de thuisbasis alwaar we snel in de douche gingen en na ne recup chocomelk uiteraard terug in de sauna. 
’s Avonds mochten we onze afgepeigerde benen terug onder tafel schuiven om een super lekker stukje te gaan eten bij de vriendelijk patron van Le flambant boeuf. Voor mij, zoals in de club, verwacht het hoogtepunt van het weekend. 🙂 Nadien, terug in ons gezellige huisje, werd er nog wat obligate flauwekul verkocht en volgenden er vele wijze tips voor het bewandelen van het pad der liefde en hoe deze aanvang te laten nemen. Spijtig maar ook deze topdag was weer ten einde.
’s Morgens werden we opnieuw van ontbijt voorzien door ons aller Hein en was de tafel alweer gedekt door ideale schoonzoon Mario. Nadat het ontbijt een tijdje gezakt was zijn we nog eens met z’n allen een toerke heuveltjes gaan lopen. De meesten deden een grote toer, maar ik hield het bij een klein uurtje.
Tegen dat de strevers terug binnen waren was mijn zwembandje toch weer een klein beetje kleiner geworden dankzij de weldaden van de Infrarood sauna. Het mag je niet verbazen dat enkele van de echte toppers nog eens een toertje gingen fietsen. Ze waren niet moe genoeg vermoed ik en hebben thuis al zeker gene afwas meer klaar staan.
Na een hapje eten zat ons weekend er weer op en vertrok ieder terug richting zijn moeder overste om ze te bevrijden van de keukenstoel. 
Op naar een hopelijk even geslaagde editie volgend jaar deze tijd.
Jan aka Jakke Smellekes