Verslag Steratlon – Sam Van Gerwen

Sint-Niklaas
18 augustus

In 2019 heb ik voor mezelf drie grote sportieve doelen uitgezet. Het eerste grote doel, een offroad triatlon meedoen, werd in juni volbracht. In Augustus zou het tweede grote doel volgen, namelijk een foutloze (lees: naar het maximum van mijn kunnen) Olympische triatlon volbrengen.

Begin dit jaar had ik daarom het BK kwart in Wuustwezel in de agenda genoteerd. Dat zou ongetwijfeld een snelle wedstrijd worden met voldoende deelnemers. Toen ik enkele weken geleden alvast de deelnemerslijst doorbladerde kneep mijn sluitspier toch  even samen. Nagenoeg iedereen op de lijst behoorde tot de top van het Belgische triatlon. Om mijn zelfbeeld te sparen besloot ik dit evenement maar aan me voorbij te laten gaan en te zoeken naar een alternatief.

Dat alternatief werd gevonden in Sint-Niklaas. Daar wordt elke jaar een heel recreatieve triatlon georganiseerd in de Ster en dit jaar hoorde daar voor het eerste een echte wedstrijd bij. Een vlugge blik op de deelnemerslijst vertelde me dat de echte toppers de weg naar deze wedstrijd nog niet gevonden hadden, maar anderzijds dat er wel voldoende deelnemers zouden zijn.

Ik vermoed dat de leden van de organisatie op tijd naar huis moesten, want de eerste wedstrijd stond alreeds gepland om 9 uur in de ochtend… en dat was toevallig de kwart triatlon. Dat betekende dat de wekker op zondag alreeds om 6 uur afging. Vervolgens kon ik al rijdend 1,5 uur voeding binnen proppen om bij aankomst in de Ster vast te stellen dat het volk tot buiten stond aan te schuiven om zich aan te melden voor de wedstrijd. Gelukkig werd de start met een kwartier uitgesteld om iedereen toch de kans te geven om zijn spullen deftig weg te zetten.

De weergoden waren ons die dag niet gunstig gezind. Het zou de hele wedstrijd buien regenen, wat me vooraf voor het fietsonderdeel de nodige angst gaf, hierin zat een kasseistrook van een 500 meter die 4X moest worden afgelegd. Maar in een triatlon moet er meestal eerst gezwommen worden, dus werden dit problemen voor later. Er moest 1000 meter afgelegd worden door twee keer heen en terug te zwemmen langs een boeienlijn van 250 meter. Wij zijn in de Kempen verwend met onze Lilse Bergen maar in de Ster is de accommodatie voor openwater zwemmers toch nog van een ander kaliber. Enkel jammer dat de organisatie de mogelijkheid om een Australian exit te gebruiken niet benutte. Ik kwam als 20ste uit het water met een tijd van 18’18’’. Geen tijd om trots op te zijn. Ik vermoed dat ik te chaotisch zwom en me teveel heb laten wegdrummen door de andere deelnemers. Nochtans moest je alleen maar het lijntje van boeien volgen.

Toen ik uit het water kwam moesten we een honderdtal meter lopen naar de wisselzone. Gelukkig maar, want ik krijg het koordje op mijn wetsuit los te maken maar niet te pakken en verloor hier weer wat extra tijd mee. Toch bleek ik nog de 11de wisseltijd te hebben. Ik begrijp niet wat alle anderen ondertussen in de wisselzone deden.

Vervolgens moest er 40 km gefietst worden in de regen op een parcours met veel bochten en een kasseistrook. Gelukkig was de weg op meeste plaatsen breed genoeg zodat je wel wat veiligheidsmarge kon inbouwen. Bij het verlaten van de wisselzone begon ik onmiddellijk andere deelnemers in te halen en ontstond er gauw een peloton van 7 personen. Alleen, in Oost-Vlaanderen hebben ze nog nooit van kop rijden gehoord want ik mocht letterlijk al het werk zelf doen. In de eerste 15 km ben ik letterlijk nog geen halve minuut van kop moeten gaan. Onder het principe: mijn bord wordt niet als enige leeggegeten,  ben ik dan maar hard beginnen door trekken na elke bocht en op de kasseistrook. Halverwege de tweede ronde kwam er gelukkig een  veel snellere groep van drie personen voorbij waar ik kon bij aanpikken en de wielzuigers van mij kon afschudden. Hierbij was de samenwerking gelukkig wel veel beter en stormden we groepjes deelnemers voorbij. Met dit groepje zette we dan ook snelste fietstijden neer, ik zelf had met 1h 3’46’’ de 4de snelste tijd. Er waren toen nog slechts drie deelnemers voor ons. De koploper hadden we genaderd tot 1’30”.

Met een vlotte wissel kon ik als 4de aan de 4 rondjes van 2,5km lopen rond de vijver beginnen. Jammer genoeg heb ik deze plek maar 200 meter kunnen vasthouden. Mijn schoenen waren doorweekt van de regen en het voelde alsof ik op klompen aan het lopen was. Ik werd al snel ingelopen door drie van mijn fiets gezellen die ik niet meer terug zag. Ik heb nog een persoon voor me ingehaald maar deze wist met een lange sprint van 1 km me alsnog te remonteren. Uiteindelijk kwam ik dus na 39 minuten en 49sec. nog als 7de op 124 deelnemers over de finish met een eindtijd van 2 uur 5 minuten.

Missie dus meer dan geslaagd. Uit de fouten uit verleden heb ik geleerd en deze gebruikt om mijn beste resultaat op een triatlonwedstrijd neer te zetten. Al moeten we er eerlijk bij vermelden dat de echte toppers natuurlijk niet aanwezig waren. Finaal besluit: fijne wedstrijd gehad en leuk op de wedstrijd eens mee te maken in plaats van te  ondergaan, maar liever toch geen start meer om 9 uur in de ochtend.