Verslag Mechelen – Bert Van Bogaert

Mechelen – 17 september

Frank voorspelde voor zondag een droge dag na een hele week regen. We namen de proef op de som en zakten af naar Mechelen voor de sprinttriatlon. Verbazend genoeg stond mijn naam bij de eerste 5 nummers, mogelijks had mijn betere prestatie in Wuustwezel daar iets mee te maken. De voornemens om na Wuustwezel goed te trainen, zijn in het water gevallen. In die 4 weken had ik me slechts 6 keer (beperkt) in het zweet gewerkt. Topprestaties ging ik niet verwachten, maar blijkbaar de organisatie wel…
Voor de zwemstart werden namelijk de topfavorieten naar voor geroepen en jawel, mijn naam werd eveneens afgeroepen. Hierdoor kon ik een goed plaatsje scoren op het strand voor het 750m lange zwemgedeelte. Bij het startschot was ik zeer snel weg, maar ik verdween ook even snel van het toneel. Uiteindelijk heb ik op een comfortabel tempo de 750m afgelegd, wel ruim 1 min trager dan de eerste zwemmer.
Tijdens de wisselzone werd ik wat opgehouden door enkele dames die 10 minuten eerder waren gestart. Ondanks dat had ik een goede wissel en zat ik vrij snel op de fiets. Echter merkte ik dat de ‘grinta’ in Wuustwezel ver te zoeken was. De buitentemperatuur was ook niet bevorderlijk voor de spieren en ik moest eerst een rondje fietsen voor ik goed en wel opgewarmd was. Maarja, toen was alles al gaan vliegen uiteraard. Met een 44ste fietstijd zette ik het op een lopen waarbij ik bewust niet vol vertrok. Na een kilometertje gingen de benen vlotjes en begon ik in mijn wedstrijdritme te komen. Maar bij kilometer 4.5 kreeg mijn ademhaling het moeilijk om mijn benen bij te benen en moest ik noodgedwongen het tempo laten zakken.
Uiteindelijk kwam ik dan als 11de over de streep, over het algemeen niet slecht voor iemand die geen training achter de rug heeft.
Met zo’n 2200 fietskilometers, ± 500 loopkilometers én slechts 1 bewuste zwemtraining over heel het seizoen is het misschien best dat ik dit seizoen snel achter mij laat en vooruit blik naar wat seizoen 2018 zal brengen.