Verslag Maastricht – Niels Horsten

IM Maastricht – 6 augustus

6 augustus, eindelijk was het zo ver, het hoofddoel van 2017, de Ironman in Maastricht. De voorbereiding was eigenlijk perfect verlopen, dus ik was er klaar voor. De doelstelling was een kennismaking met de volledige triatlon met een goed gevoel achteraf zodat het voor herhaling vatbaar is. Hierdoor zou ik alles op reserve doen zonder te veel risico te nemen.
De nacht voor de wedstrijd is altijd een ware hel voor mij. Continu word ik wakker om te kijken of ik nog niet mag opstaan om te racen. Naar het schijnt komt dit door de adrenaline en is dit een teken dat je er klaar voor bent. Om 4u30 ging de wekker dan eindelijk af, hoewel ik geen wekker nodig heb voor zo een wedstrijd. Ik at een stevig koolhydraatrijk ontbijt.
Bij de zwemstart ging ik helemaal van voor staan om zo vroeg mogelijk te vertrekken. Om 7u15 ging ik dan te water. Het zwemmen ging zeer goed en voelde zeer comfortabel aan. Na 54min16sec kwam ik uit het water, wat zeer goed is voor mij.
De eerste ronde fietsen ging perfect en ik reed exact het geplande vermogen. Hierdoor had ik de eerste ronde afgewerkt in 2u30min. Het enige wat me zorgen baarde, was dat ik een beetje last had van mijn buik wat leidde tot winderigheid. Dit was ook de eerste keer dat ik aan carbo loading gedaan had enkele dagen voor de wedstrijd. Misschien had ik hier wat overdreven. In het begin van de 2de ronde ging het ook nog goed tot km 120 ongeveer. Nu moest ik wel heel dringend plassen. Ik probeerde van op de fiets te plassen, maar dit lukte me echt niet. Daarom stopte ik aan een Dixi. Daarna voelde ik me toch minder sterk en moest ik wat gas terugnemen. Ook werd het mentaal zeer zwaar omdat ik lange tijd niemand meer gezien heb. In zo een lange wedstrijd ligt het deelnemersveld zo ver uit elkaar, zeker met een rolling start. Voor deze fietsafstand mis ik nog wat maturiteit die wel met de jaren gaat komen. Op het einde was ik zeer blij dat het fietsen voorbij was. De tweede ronde had ik 2u40min, dus wel wat trager. Het einde van het fietsen was het eerste moeilijke moment in de wedstrijd en toen zag ik de marathon niet echt zitten.
Tot mijn verbazing ging het lopen zeer vlot. Ik liep een tempo van 4:45/km en dit voelde echt aan als loslopen. Nick had me wel gewaarschuwd om zeker niet sneller te lopen en dat deed ik dan ook niet. Na 25 km voelde het nog altijd zeer comfortabel aan en was ik overtuigd dat ik dit tot het einde zou kunnen volhouden. Het enige waar ik last van had, was toenemende winderigheid. Na 30 km liep ik nog altijd hetzelfde tempo, maar toen moest ik zeer dringend naar het toilet met diarree. Daarna ging het achteruit. Ik durfde geen gelletjes meer te eten en schakelde over op cola. Het tempo zakte nu wel. De laatste kilometers waren echt aftellen en ik voelde me echt misselijk. Na een marathon van 3u29min bereikte ik de finish. Onmiddellijk moest ik mee naar de EHBO en moest ik een hele fles met een elektrolytendrankje leegdrinken.
Mijn eindtijd was 9u42 en ik werd 42ste overall en 7de in mijn age group. Ik ben zeer tevreden met dit debuut en er is nog veel progressie mogelijk. De volledige triatlon is toch weer helemaal anders dan de kortere afstanden en ik betaal nu nog heel wat leergeld. Toch was het een geslaagde kennismaking, zeker als je weet dat ik de dag na de wedstrijd aan het kijken ben welke Ironman ik volgend jaar zou willen doen. Uit nieuwsgierigheid ging ik de dag nadien nog naar de slotallocatie voor Hawaii. Het laatste slot van mijn age group ging naar de 5de atleet, die 9 min. sneller was. Op termijn moet het dus zeker lukken om me te kwalificeren, maar nu zou het ook nog wat te vroeg zijn. Hopelijk kan ik werk en triatlon in de toekomst zo goed blijven combineren om ooit mijn droom waar te maken.