Verslag Lille – Bert Van Bogaert

bert-lilleLille – 25 september

Het laatste weekend van september wordt de laatste jaren standaard in onze eigen gemeente afgesloten met een parel van een wedstrijd in en rondom de Lilse Bergen. Maar voor mezelf was de voorbereiding op deze wedstrijd niet ideaal: recent nieuwe job, verantwoordelijke voor het zwemparcours, start cursus, overlijden grootmoeder, … Kortom tijd op overschot zat er voor mij niet meer in na de laatste wedstrijd, nl Balen. Het kopke stond ook niet echt naar een wedstrijd.
De ochtend begon vroeg, net als de rest van de voorbije weken liep de wekker om 6.30u af. Mijn materiaal moest ik die ochtend nog allemaal snelsnel bij elkaar rapen, omdat de dag voordien ook pas om 23.00u erop zat. Eens aangekomen op de wedstrijdlocatie kon ik wat spek en eieren verorberen in de hoop voldoende energie te verzamelen voor gans de dag. Vooraleer ik mijn eigen wedstrijd moest presteren, moest ik zien dat alles ikv zwemparcours netjes zou verlopen. De zon scheen, het was aangenaam werken. Maar op het water voelde je al dat de wind kwam opzetten.
Na de teampresentatie mochten we dan te water gaan. Wederom wonnen de atleten het spelletje van de officials door de regels aan hun laars te lappen. Naar mijn mening wordt het toch eens tijd dat de officials meer ballen aan hun lijf hebben op cruciale punten in de wedstrijd. “Iedereen voet tegen het hout, of anders starten we niet…” en dan 10seconde later toch het startsignaal geven. Wat heb je dan aan zo’n waarschuwing als er niet naar gehandeld wordt.
Ma bon, ik liet het maar geschieden en kwam in het achterste pak in het water. Het tempo lag niet schroeiend hoog in de middenmoot, waardoor ik relatief comfortabel kon zwemmen. Rondom mij zag ik de verschillende gele badmutsen van Jesse, Lars en Daan. Jarno lag wat verderop.
Na de zwemproef waren de verschillen tussen de overige teammaten zeer klein. Ik kwam als laatste uit het water, maar kon met een snelle wissel de aansluiting maken waardoor we met 4 van Trille in 1 fietsgroep zaten. Jammer genoeg zat ronddraaien er niet echt in op het technisch zware parcours. In de bocht nam ik af en toe risico om opnieuw vooraan in de groep te zetten tot frustraties bij bepaalde concurrenten. Regen of geen regen, ik dook in ieder gaatje om een plaatsje op te schuiven. Bij andere  triatleten was volgens mij hun eigen broek natter dan het wegdek… Ook Lars had moeite om de aansluiting met de groep te houden en moest na 1 ronde lossen. Na het fietsen moest er uiteraard nog gelopen worden.
De loopbenen voelde niet fris, maar ik kon op enkele meters van Jesse blijven. Uiteindelijk kwam ik zowel fysiek als mentaal moe over de streep als nummer 58. Het was een moeizaam seizoen waarbij ik misschien te weinig tijd in mijn eigen heb gestoken en dat is terug te zien op de mindere prestaties doorheen het seizoen. Nu komt er een moment van bezinning aan om te kijken wat de toekomst kan en zal brengen.