Verslag IM Vichy – Tim Baelus

Vichy
25 augustus

Tijdens de Ironman Italië Emilia Romagna vorig jaar, viel ik net naast het podium in mijn age group. Bovendien bleek dat ik hierdoor ook net naast een slot voor het wereldkampioenschap Ironman in Hawaii greep. Ik had nooit verwacht dat ik me daar ooit voor zou kunnen kwalificeren, maar nu ik zou dicht was gekomen, wou ik toch nog een nieuwe poging wagen.

Bij het uitkijken naar de wedstrijden viel mijn oog op de Ironman van Vichy. Deze wedstrijd is niet zo ver vanuit België, waardoor je er makkelijk met de auto naartoe kan (wat met een fiets logistiek toch wat makkelijker is). Daarnaast is de kans op goed weer er zeer hoog. De voorbije jaren was het er telkens bloedheet, wat me beter ligt dan koude en regen. Daarnaast kondigde de organisatie een nieuw parcours aan, met heel wat meer hoogtemeters tijdens het fietsen dan bij de vorige edities. Bovendien is dit de eerste wedstrijd waar je je kan kwalificeren voor Ironman Hawaii in 2020, waardoor je hier in alle rust naartoe kan werken en tijd hebt om de reis te regelen (en geld te sparen).

Zo reden we op 21 augustus naar Vichy. Het grote doel was om me te kwalificeren voor Hawaii. Daarnaast had ik voor mezelf nog een ander doel en dat was om de marathon onder de 3u te lopen. Aangezien we een paar dagen voor de wedstrijd ter plaatse waren, had ik nog wat tijd om het fietsparcours te verkennen. Het parcours was echter helemaal niet waar ik op gerekend had. Ik had gehoopt op een parcours zoals in Zürich, met wat langere beklimmingen. Dit was het niet helemaal. Er zit één mooie lange klim in, maar die bevindt zich in de aanloopstrook. Vervolgens moeten er nog drie rondes gereden worden, met een middellange klim en verder een zeer geaccidenteerd parcours met een lang valsplat en een soort roetsjbaan met constant klimmen en dalen, waarbij de volgende klim altijd net wat hoger is dan de vorige, waardoor je nooit rustig op je stuur kan gaan liggen, maar heel de tijd bezig bent met schakelen, rechtzitten, rechtstaan, liggen, schakelen,… Dit alles op ruwe asfalt, waardoor je nooit echt vlot kan fietsen. Verder nog een relatief technische afdaling en een powerstuk van een tiental kilometer door de vallei. Het fietsparcours was veel zwaarder dan ik had gedacht. De schrik schoot er toch wat in en ik zag het al wat minder zitten.

De weersvoorspellingen waren dan weer wel in mijn voordeel, met een mooie 35° en niet al te veel wind. Deze temperaturen zouden het vooral in de marathon lastig maken. Ik heb meestal niet zo veel last van de warmte, maar een blik op het loopparcours en het gebrek aan schaduw deden me ook hier wat schrik voor krijgen. Maar goed, het parcours en de omstandigheden zijn voor iedereen dezelfde en je kan er toch niets aan veranderen.

Na een korte nacht (wekker om 4u10, want start om 6u30), stond ik relatief kalm op en probeerde zoveel mogelijk ontbijt binnen te proppen. Vervolgens zijn we met de auto naar de start gereden, waar ik me rustig klaarmaakte. Ik begon een beetje stress te krijgen toen ik niet meteen een pomp vond om mijn banden op te pompen, maar gelukkig kon ik er na een paar minuten eentje lenen van een buurman. Vervolgens naar de zwemstart om me wat los te draaien. Om 6u30 klonk het startschot. Tot mijn verbazing was de zon nog niet op, dus moesten we in het donker vertrekken. Ik was natuurlijk niet zo slim om een aangepaste zwembril te voorzien. Met mijn donkere glazen zag ik letterlijk geen hand voor mijn ogen. Op goed geluk heb ik de luchtbellen en spetters van mijn voorganger dan maar gevolgd. Bovendien voelden mijn armen weer niet goed aan. De eerste 1500m waren dus heel slecht. Na 1500m begon het wat lichter te worden, en tegelijkertijd begonnen mijn armen ook wat lichter aan te voelen. Ik kon nu tempo beginnen maken. Ik zag dat één van mijn concurrenten, Nicolas Sapieha, me ondertussen voorbij gezwommen was. Ik ben in zijn voeten gaan liggen en heb hem een 1500m gevolgd. Tijdens de laatste 800m heb ik geprobeerd om van hem weg te zwemmen, maar dat lukte niet helemaal. Na 54 minuten en 21 seconden kwam ik aan wal, met het gevoel dat ik niet echt diep gegaan was.

Mijn wissel was redelijk snel in vergelijking met mijn concurrenten, waardoor ik eenzaam aan het fietsnummer begon. Net voor de eerste klim werd ik bijgehaald door Fabian Knobelspies, waarvan me op voorhand gezegd was dat hij de wedstrijd in onze age group wel eens zou kunnen winnen. Net op het moment dat hij me voorbij kwam, schakelde ik en viel mijn fietsketting er af. Gelukkig kreeg ik ze er redelijk snel terug op. Op de klim kon ik hem weer inhalen en zelfs van hem wegrijden. Vervolgens kwam de latere winnaar, Luc Gabison, me voorbij gevlamd. Hij reed echt abnormaal snel. Ik heb hem dan ook wijselijk laten rijden. In de afdaling kwam Fabian me weer voorbij. Tijdens de afdalingen en de vlakke stukken was hij duidelijk de snelste. Na deze aanloop werd het tijd voor het zware gedeelte van de wedstrijd. Ik heb hier mijn eigen tempo gekozen. Een aantal atleten zijn me voorbij gegaan, maar ik heb me ingehouden. De fietsproef is lang en zwaar en wat je hier te veel aan energie verbruikt, bekoop je later cash.

Hoewel het parcours zwaar is, heb ik me toch enorm geamuseerd tijdens het fietsen. Normaal zit ik (zelfs tijdens kwarttriatlons) naar mijn garmin te kijken om de kilometers af te tellen. Dat was hier absoluut niet het geval. Je bent de hele tijd zo druk bezig, het landschap is mooi, aangezien het drie rondes zijn moet je veel andere deelnemers inhalen, veel supporters langs de weg,… Dit was de leukste fietsproef die ik ooit in een triatlon gedaan heb.

Tijdens de laatste ronde haalde ik terug een paar deelnemers in die wat te overhaast vertrokken waren. Door de massa atleten op het parcours was het ook moeilijk te zien waar de concurrenten zaten. Tijdens de strook naar de wisselzone zag ik dat ik terug wat tijd had goedgemaakt op andere concurrenten. Daar kon ik me aan optrekken tijdens het lopen. Na 5u10 zat het fietsen er op. Een redelijk trage tijd (35km/u gemiddeld), maar volledig verklaarbaar door het zware fietsparcours met 2200 hoogtemeters.

De wissel ging weer redelijk vlot. Gelukkig had ik een dag eerder de beslissing genomen om een (duur) Ironman petje te kopen. De zon brandde aan de hemel en het was bloedheet. Ik probeerde niet te snel te vertrekken, en hoewel ik het gevoel had dat ik heel rustig aan het lopen was, gaf mijn Polar aan dat ik laag in de 4 minuten per kilometer aan het lopen was. Ik wou wel vertragen, maar door de adrenaline lukte dit niet, denk ik.. Bovendien zag ik dat ik dichter kwam op de concurrentie, wat als een rode lap op een stier werkte. Na 1.5 ronde (van 10km) lag mijn positie min of meer vast op de 5de plaats en als 3de in mijn age group. Ik had me vooraf voorgenomen dat mijn derde ronde een soort overlevingsronde moest worden en dat ik tijdens de laatste ronde nog ging proberen te versnellen. In die laatste ronde kwam ik helaas de man met de hamer tegen, waardoor ik zelfs wat moest wandelen en begon te zwalpen. Van km 31 tot 36 heb ik regelmatig moeten wandelen en was was mijn wedstrijd veranderd in een overlevingstocht van bevoorrading naar bevoorrading. Op een bepaald moment botste ik tegen iemand die bij de bevoorrading plots stopte, waardoor mijn beide benen in kramp schoten. Gelukkig kreeg ik de krampen er snel terug uitgestretcht. Op km 36 gaf mijn vriendin door dat de 4de in mijn age group genaderd was tot 7 seconden. Ik heb er dan alles uitgeperst en nog zo snel als ik kon naar de finish gelopen. Na 2u59 lopen en 9u10 kwam ik helemaal uitgeput over de finish, als 5de algemeen en als 3de in mijn age group.

De doelen die ik vooraf gesteld had (kwalificeren voor Hawaii en marathon onder de 3u) zijn slechts gedeeltelijk gelukt. Ik heb me gekwalificeerd voor Hawaii, maar de marathon onder de 3u is niet gelukt. Ik heb wel 2u59 gelopen, maar de afstand bedroeg volgens mijn polar maar 40km. Op een marathon zou dat dus eerder 3u08 zijn.. Ik heb wel een belangrijke les geleerd. Ik heb de marathon gelopen op enkel cola en water. Ik heb dus onderweg geen gelletjes of iets anders gegeten. Vermoedelijk verklaart dat dus waarom ik ingestort ben op 31km. Daarnaast speelt de zwaarte van het fietsparcours ook mee en is het sowieso al niet eenvoudig om een marathon te lopen in 35°. De organisatie had ook geen ijs of sponzen voorzien, waardoor het niet eenvoudig was om je af te koelen.

In ieder geval, het belangrijkste hoofddoel is geslaagd, namelijk kwalificatie voor Hawaii op 10 oktober 2020. Nu neem ik een tijdje rust, waarna de voorbereiding voor deze mythische Ironman, onder leiding van topcoach Bert Van Bogaert in het najaar zal starten.