Verslag ‘de dubbel’ – Bert Van Bogaert

Oorspronkelijk was het idee om zowel de hetric swim challenge en Herentals Tielen deel te nemen. Maar blijkbaar vielen beide wedstrijden plots op dezelfde dag en was het dus kiezen welke wedstrijd dat ik ging meedoen. Ik wou zeker nog eens de loopbenen tijdens Herentals-Tielen, dus viel de hetric challenge af. Of er was nog een tweede optie…

Hetric Swim Challenge – 23 juni

Tijdens de zonnige dag stond ik paraat aan Sas 9, de meeste andere deelnemers stonden daar in wetsuit. Ikzelf stond net als enkelingen klaar in zwempak(je). De bedoeling was om er een goeie training van te maken in aangenaam ‘warm’ water met het naderend triatlonseizoen. De kans dat de watertemperatuur zou dalen met de tropische temperaturen van de laatste week was relatief klein. Eens te water was wel op te merken dat het drijfvermogen van zo’n wetsuit niet te onderschatten is. Uiteraard voelde ik dat ook tijdens de 3.8 km zwemmen…
Na het startsignaal en de initiële wasmachine probeerde ik in mijn hoofd ongeveer elke 100m af te kruisen. De interne GPS blijkt wel niet meer zo tiptop in orde wat bij ‘1100m’ waren we al bij het keerpunt.
Hoog tijd om de ‘gas’ eens open te draaien, iets wat de boot die als keerpunt fungeerde waarschijnlijk ook als moto had. Na de stank van petroleum te hebben doorploeterd, moest ik mijn interne gps een beetje bijstellen gezien we nu stroomopwaarts moesten zwemmen. En aan dit 2de deel leek precies geen einde te komen. Uiteindelijk klom ik na 1:02:48 terug aan wal, redelijke tijd met beperkte training 😊.

Herentals → Tielen
– 23 juni

Gezien de beperkte tijd tussen de 2 wedstrijden werd er geopteerd voor om de beentjes los te zwaaien op de 14km. Door de warmte gingen we niet te hard  van stapel. Vanaf de start werd er een mooi tempo gelopen door Jolien en Simon, na een 2.5km konden ik en Simon een klein voorsprong nemen op de eerste dame van het veld. Voor Simon was de brandende zon de druppel om zich te ontdoen van zijn t-shirt en dit al na een 3-tal kilometer… In het zog van Simon kon ik mijn tempo goed onder controle houden tot hij aan kilometer 5 begon te versnellen. Blijkbaar was dit onbewust, want na hem hier even attent te hebben op gemaakt, nam hij gas terug. Niet veel later begonnen de ups&downs in het bos en kon Simon het tempo moeilijk vasthouden. Daarom ging ik op zoek naar enkele voorliggers. Op sommige zandstukken met de verschroeiende zon leek het wel of mijn schoenen wegsmolten en bleven plakken, maar in de schaduw kon ik het tempo telkens weer een beetje opkrikken. Bij de laatste bevoorrading, op zo’n 4km van de aankomst, moest ik toch eventjes wandelen om goed te drinken en af te koelen.
Die laatste 2 kilometer, waar ik vorig jaar na 21km nog een versnelling in de benen had, waren nu harken tot aan de meet. Uiteindelijk werd ik 10de in net iets meer dan een uur.

Al bij al, een goede voorbereiding op de komende triatlon in Brasschaat!