Verslag Brasschaat – Bert Van Bogaert

Brasschaat – 30 juni

Afgelopen weekend stonden we zondag, de minst warme dag van het weekend, aan de start van de ongebruikelijke 1/3de afstand (aka 51 miles) in Brasschaat. Een triatlonnetje met 1600m zwemmen, 65km fietsen en een afsluitende 16 kilometer lopen. De thermometer van het water gaf de dag ervoor al 25° aan, dus moest er sowieso zonder wetsuit gezwommen worden. Geen probleem wat ik had de week ervoor al eens getraind 😊

Na het startschot zat ik wat in het gebruikelijke gedrum, maar vrij snel kwamen er hier en daar wat openingen in het pak. Initieel had ik het gevoel dat we nog met een relatief grote groep richting de eerste bocht gingen maar op zo’n 25m van die boei, zag ik dat het groepje zich op een lint had getrokken en dat de eersten toch al ruim voorbij de boei waren. Op de terugweg probeerde ik een versnelling hoger te vinden en dat lukte ook waardoor ik nog 2 zwemmers voorbij kon gaan, maar de aansluiting met het groepje hiervoor zal voor een andere keer zijn.

In de wisselzone had ik naar mijn gevoel een relatief goede, toch eerder tragere wissel. Hoewel ik wel de 5de wisseltijd had van heel het deelnemersveld. Geen idee wat al de rest doet tijdens het wisselen, want echt spectaculair snel was mijn wissel niet door een probleempje met het dichtklikken van mijn helm.
Eens op de fiets voelde ik dat de benen vrij goed zaten. Uiteraard is dat relatief tov de fietskanonnen, maar ik kon een mooi egaal tempo vasthouden doorheen de 65km. Juist in de laatste ronde kreeg ik wat krampen hoog in de dijbenen bij het optrekken van de pedalen. Grote boosdoener daarvoor waren de vele vluchtheuvels waar ik me telkens schrap moest zetten en hierbij alles opspande.
Ook deze keer had ik gehoopt om mijn wattages een beetje te kunnen opvolgen, maar net als vorige keer viel het signaal telkens weg. Extraatje dit keer was dat er wat water achter het scherm was gekropen en dat ik dus niets van mijn horloge kon aflezen. Achja,.. voor de keren dat ik kon kijken en er iets opstond, zat dat tussen 220 en 240 watt.

Foto’s: Chris Hofkens

Bij T2 had ik me voorgenomen kousen aan te doen, iets wat niet zo eenvoudig ging met het wier dat nog tussen mijn tenen zat. Daarbij speelde die verkrampte m. tensor fascia latae ook nog een antagonist in het verhaal om de schoenen snel en vlotjes aan te doen. Het tempo waarmee ik vertrok ging me zeker niet veel plaatsen doen opschuiven, maar met een 4:00/km leek het me wel een goed tempo om bij dit warme weer de 16km te kunnen afleggen. Bij het ingaan van ronde 2 voelde ik dat er wat vermoeidheid in het lichaam begon te kruipen en halverwege ronde 2 schreeuwde mijn benen om te mogen rusten. Maar in mijn hoofd was er een stemmetje dat me verplichtte om te blijven lopen om zo de anderen af te kunnen houden, zij zouden weleens kunnen breken bij deze hitte. Met een tempo dat rond de 4:30/km lag, was het tempo er duidelijk uit. In ronde 3 kon ik met het zicht op de eindmeet toch nog een versnelling hoger schakelen naar een 4:20/km.
Moe maar tevreden over de race kwam ik als 27ste over de finish in een eindtijd net 1 minuutje trager dan de vooropgestelde doeltijd van 3u15m.
Binnenkort staat dan de 1/3de van Aarschot gepland, hoog tijd om daarvoor de beentjes in te smeren!