Verslag Aarschot – Bert Van Bogaert

Aarschot – 14 juli

2 weken na Brasschaat was het opnieuw tijd om een 1/3de triatlon te bedwingen, ditmaal zouden er enkele hoogtemeters worden toegevoegd door het glooiende parcours in het Hageland. De zon van de voorbije dagen had zich verstopt tussen een wolkendek waaruit af en toe eens een druppel naar beneden viel. Door organisatorische redenen was de start vervroegd naar 9.45u. De 1/8ste vertrok zelfs al om 9.00u, best een pittig uur voor zo’n korte afstand.

Met wetsuit stonden we klaar op het graskantje aan de plas in Rotselaar. Alle toppers stonden rechts, ik had me wijselijk iets meer aan de linkerzijde gezet waar er meer ruimte was en waar de meer ‘ervaren’ atleten stonden. Naïef als ik was, dacht ik dat de zwemstart hier wel zou meevallen. Na het fluitsignaal lieten de atleten rondom mij zich heel snel vallen in het water om vervolgens de deur dicht te doen, daar zat ik dan in het midden van het pak zonder ruimte om mijn armen rond te draaien. Niet veel later gingen die slimmeriken toch een klein beetje verder van elkaar en kon ik met 3 slagen tussen hen doorglippen. Maar het kalf was al verdronken, de grote groep was al vertrokken en ik geraakte maar moeizaam in mijn ritme. Bij de Australian Exit zat ik nog op enkele meters van de eerste grote groep, maar ik had geen versnelling meer in huis om in ronde 2 het gat te dichten. Integendeel ik had de indruk dat de afstand alleen maar groter werd. Uiteindelijk waren we 20 minuten en 23 seconde verder vooral ik de wissel in kon.

Op de fiets wou ik me zeker niet forceren. De laatste keer dat ik op de fiets zat, was in Brasschaat. Maar al snel werd duidelijk dat er toch wat meer getraind moet worden. In de aanloopstrook ging er al zo’n 15 man mij met sprekend gemak voorbij. Ook in de plaatselijke ronde kwam de ene na de andere mij voorbij. In ronde 2 wist Jeff Mertens me in te halen. Een poging om hem bij te houden, heb ik na 500m al maar gestaakt. Positieve noot is dat ik licht progressief heb kunnen fietsen, maarja met een 89ste fietstijd Overall (1u43m51) kan je nu wel niet echt uitpakken…

Foto’s: Ann Denayer

Gelukkig dat triatlon uit 3 sporten bestaat en ik had wel zin in het pittige loopparcours van Aarschot. Het vooropgestelde doel was een mooi tempo aan te houden van 4:00/km. Vlak na het fietsen was ik de eerste kilometer vertrokken aan 3:30-3:40/km. Met een cadans van rond de 180 spm ging dit relatief vlot, maar na kilometer 1.5 begon het al stilletjes op te lopen en viel de cadans wat naar beneden rond de 170 spm. Het looptempo was hierdoor ook niet meer zo hoog, maar ik kon wel altijd blijven lopen (zelfs aan de bevoorradingen). Looptijd van 1u1m42s, was net iets trager dan de vooropgestelde 4:00/km, maar teleurgesteld over het loopnummer kan ik niet zijn.

Uiteindelijk was ik 37ste in een eindtijd van 3u8m46s. Er zat misschien iets meer in als ik wat meer getraind had, maar ja dat heb je altijd. Volgende triatlon is Viersel, hopelijk met iets meer trainingskilometer in de benen.