Pre-season wedstrijdjes

Veltem – 7 april

In de regio van mijn praktijk zijn er hier en daar enkele loopwedstrijdjes die kaderen in de running mate cup. Vorige jaar kon ik deze door omstandigheden niet meedoen. Een tijdje terug had ik me daarom ingeschreven in de 21km van Veltem. We moesten 4 keer een licht glooiend parcours met 2 heuveltjes ronden om die 21km af te ronden. Moet wel lukken, dacht ik…

Daags voor de wedstrijd was ik voor de eerste maal op de koersfiets gekropen om de training te gaan geven. Die kleine 70 km had ik overbrugd in 2u30min. De zondagochtend had ik mezelf voorgenomen om nog even te gaan zwemmen, de intentie geen al te zware set maar wel wat uithouding. Resultaat 4,4km afgesparteld in 1u15min.  Ik voelde een lichte vermoeidheid maar had zin in de wedstrijd in de namiddag.

Foto: Koen schoofs

Het startschot werd gegeven en ik vond vrij snel een goed en aangenaam ritme dat ik 2 weken voordien op training ook had gelopen. Niet te snel vertrek leek me de beste optie om de resterende kilometers af te haspelen. Ronde 1 ging relatief vlot tot aan het 2de heuveltje, wat best wel een pittige strook bleek te zijn. Bovenop het bergje keek ik even naar mijn hartslagmeter, 186 bpm was het verdikt. Toen begon er al een belletje te rinkelen…
Nog geen halve ronde later was het al zo ver: aan kilometer 7 begonnen de benen al aardig vol te lopen bij de 2de beklimming van het 1ste heuveltje. Tussendoor tijd genoeg om te recupereren dacht ik, maar mijn hartslag wou maar moeizaam zakken. Ondertussen was het zonnetje vrolijk aan het schijnen en begon het me te dagen dat dit nog wel eens een lange duurtraining ging worden. Bij heuveltje 2 kon ik niets anders doen dan even op adem komen wanneer ik het hoogste punt had bereikt. Daarna volgende nog een lijdensweg waarbij ik noodgedwongen iedere 1km tot 1.5km even halt moest houden om de hartslag weer wat te laten zakken.

Foto: Koen Schoofs

Niet mijn allerbeste start bijgevolg. We zijn wel weer wat wijzer geworden, zo weten we nu dat:
1) 1 week voor de wedstrijd niets doen geen goed idee is.
2) De dag ervoor en op de dag zelf een relatief rustige duurtraining enkele interessant is als je getraind bent
3) voor warm weer het tempo drastische moet worden aangepast
4) dat de conditie van weleer definitief verdwenen is.

Kortom er is wat werk aan de winkel.

Paasmaandagjogging
Erps-Kwerps – 22 april

Foto’s: Marc Fourmois

De paasmaandagjogging ging door in Erps-kwerps, een boogscheut van mijn werk. Hoog tijd om daar eens het neus aan de venster te steken. Het was een zonnige dag met geen enkel wolkje aan de lucht en een aangename (?) temperatuur van 26°C, kortom bakken dus.
Om 15.00u werd de start gegeven, met de vorige wedstrijd in gedachten was ik zéker niet te snel van stapel vetrokken. Nu of dit effectief zo was, daar heb ik het raden naar, want mijn hartslagmeter zat nog in de wasmachine… Tot zo’n 2km zaten we nog met een grote kopgroep waarbij er zich hier en daar scheurtjes begonnen te vormen. Uiteindelijke besliste ik om met een van de laatste groepjes te blijven en het tempo rond de 3:45-3:50 te houden. Ronde 1 ging relatief goed, bij het ingaan van ronde 2 was ons groepje nog uitgedund tot 2 man.  Bij kilometer 7 dacht ik bij een klein beetje wind op kop over te nemen en het tempo strak aan te houden. Initieel ging dit goed en kon ik een gat slagen op mijn mede-achtervolger. Op kilometer 9 begon ik te voelen dat mijn lichaamstemperatuur de hoogte in ging en kon ik me nog moeilijk afkoelen. Op kilometer 10 moest ik enkele 100meters wandelen om dan nog 2 km het tempo terug omhoog te brengen.
Uiteindelijke eindtijd 46min21s, algemeen tevreden gevoel. Op naar zaterdag voor de trailberg in Everberg.

Trailberg
Everberg – 27 april

De trailberg, een loopevenement dat aan zijn 2de editie toe was, sprak me vorig jaar al aan maar door een wacht moest ik deze in 2018 even links laten liggen. Voor 2019 had ik Sam kunnen overtuigen om dit wedstrijdje eens mee te doen. De langste afstand 21K zorgt voor een 300 hoogtemeters met zelden een verharde ondergrond. Verder was het draaien en keren.

De dag zelf was het maar druilerig weer met lichte motregen en een frisse wind. Aan de start van de 21 km stond ook Seppe Odeyn, logischerwijs ook de winnaar van editie 2019. Gelukkige hadden we geen ambitie om podium te halen, maar gewoon een fijne looptocht doorheen de bossen van Everberg. Op het moment van de start was het gestopt met regenen, waardoor we de smalle startfase goed hebben overleefd. Door een gebrek aan parcourskennis van zowat iedere deelnemer, was het tempo hoog. De wedstrijd zelf konden we opsplitsen in 3 stukken van 7 km: ±7 km in de bossen, ±7 km tussen de vlakte en de wijk en ±7 km terug in de bossen.  Tussen de bomen begon af en toe eens een zonnestraal te schijnen en werd meteen duidelijk hoe het parcours erbij lag. Verschillende valpartijen van andere deelnemers lieten een belletje rinkelen dat we zeker niet te hard van stapel moesten lopen en goed moesten opletten bij iedere stap dat we zetten.

Foto: Bart Salu
Foto boven: Marc Fourmois

Na het eerste pittige gedeelte volgde een relatief rustig moment tussen de velden. Nadeel was dan weer de wind die daar vrij spel kreeg. Ook zagen in de verte een ‘bevoorrading’ in de lucht. En voor we de werkelijke bevoorrading konden bereiken op kilometer 11, viel de regen met bakken uit de lucht. Na die bevoorrading doken we opnieuw het bos in. Stilaan werden de paadjes smaller en smaller en werd het moeilijker om atleten voorbij te steken. Sam kon ergens een slingerpaadje afsnijden en de kop nemen van ons groepje van 6 personen. Op kousenvoeten maakte hij het gat met onze groep groter, terwijl we als een wagonnetjes achter elkaar de kronkelpaadjes waren aan het afhaspelen. Bij de eerstvolgende ‘open’ ruimte kon ik vrij snel opnieuw de aansluiting bij Sam maken. Niet veel later struikelde Sam met beperkte, oppervlakkige letsels tot gevolg. Het tempo lieten we ietsje verder zakken, maar aan kilometer 17 maakte ik een groot gat op een relatief kleine heling. Na groen licht van Sam, (vlak na de 2de bevoorrading), gingen we elk onze eigen weg. Met nog enkele stevige kuitenbijters en een steile afdaling kwamen we dan op 1km van de eindmeet. Die laatste kilometer zette ik nog even de turbo aan en kon zo nog enkele atleten voorbij gaan.

Uiteindelijk had ik 1u37m24s nodig om zo’n 20.3km (in de bossen met het draaien en keren, kon de gps niet goed volgen) af te leggen. Fijne wedstrijd en voor herhaling vatbaar!